Jedyna szansa na ugaszenie ognia w główce Hani

Hania miała tylko 4 miesiące, kiedy ożyło uśpione w jej główce piekło. Dzień, który naznaczył świat małej dziewczynki męką jest dniem znienawidzonym. To właśnie wtedy zaczęły buchać płomienie, nieokiełznany ogień przejął kontrolę, rozpętał się chaos, który nadal trwa, nieprzerwanie i każdego dnia.

Kiedy rodzice zdrowych dzieci cieszą się, że ich dziecko poznaje świat i odkrywają z nim nowe zabawy, bliscy Hani modlą się o spokój. O pomoc, lekarza, ratunek, lek, cokolwiek, co złagodzi ból i ochłodzi ogniste błyski w głowie ich córki. Jeden napad padaczkowy doprowadził do wybuchu lawy - serii piekielnych ataków, całkowicie wyzwolonych i niemożliwych do powstrzymania wyładowań.

Wybuchy sieją spustoszenie, zabierają wszystko, czego Hania się nauczyła. Zatrzymują ją na poziomie niespełna półrocznego dziecka. Zdarzają się ataki, które nie trwają nawet sekundy; wtedy błyskawice są szybsze niż pstyk, niż mrugnięcie, niż myśl, że coś jest nie w porządku. Czasem następuje kilka wyładowań pod rząd, jej małe ciałko drga, rączki stają się rozbiegane… Hania, wykończona i bezsilna, zasypia. Najgorsze i najbardziej dramatyczne są jednak te długie, nawet 30 minutowe napady - ich zwiastunem jest niepokój Haneczki, później zastępowany przez paniczne przerażenie. Dziewczynka nie mruga, jest tylko biel wywróconych gałek ocznych… Jej ciało wije się w konwulsjach, pojawia się ślinotok i minuty, które zdają się być wiecznością.

Mimo wielokrotnych zmian leków i przyjmowania ich w różnych konfiguracjach, napady występują u Hani kilka razy dziennie i trwają od kilku do ponad 20 minut, co skutecznie wstrzymuje jej rozwój. Leczenie farmakologiczne nie działa! Dawniej zdarzały się leki, które odrobinę łagodziły napady, jednak padaczka, która dotknęła Hanię jest tą najokrutniejszą - lekooporną. Rodzice zabrali swoją malutką córeczkę do wielu klinik, na konsultacje do najlepszych lekarzy. Można powiedzieć, że szpitalną trasą zwiedzili już Polskę. Nie były to podróże marzeń, a seria niekończących się rozczarowań. Nikt nie potrafił pomóc dziewczynce. Wszyscy odwracali wzrok, kończyły się środki, jakimi można próbować ją leczyć, chciano odebrać nam nadzieję… Wtedy pojawiła się furtka. Doktor, u którego byliśmy, powiedział nam o klinice w Niemczech. Miejscu, w jakim jest najlepszy sprzęt i profesjonalna kadra, a wady neurologiczne i epilepsja leczone są z powodzeniem. Zrozumieliśmy, że podstawą jest diagnostyka skomplikowanego przypadku, jakim jest nasza córka.

Cieszymy się z tego, że możemy trzymać ją na kolanach, że patrzy na nas swoimi oczkami, że uspokaja się, kiedy w łóżeczku, wraz z nią, śpi miś, którego uwielbia… Jej rozwój się zatrzymał nie z powodu wad, z jakimi przyszła na świat. Z nimi moglibyśmy walczyć. Przecież medycyna wciąż idzie do przodu, stosuje się terapie i przeszczepy, innowacyjne metody, o których nikt dawniej nawet nie słyszał. Nawet jeśli Hania nie byłaby w pełni sprawna, miałaby szansę rosnąć, doskonalić swój rozwój, być normalną, wesołą, uśmiechniętą dziewczynką, przed którą każdego dnia uchylalibyśmy nieba. Wszystkiemu winna jest epilepsja, która nie pozwala jej pójść do przodu, która zniewala jej umysł, a my nie mamy broni, aby ją pokonać.

Wesprzeć Hanię można tutaj: https://www.siepomaga.pl/hanna-lapinska

Informacja za: siepomaga.pl

fot. siepomaga.pl